ΕΘΝΙΚΟ ΘΑΛΑΣΣΙΟ ΠΑΡΚΟ ΑΛΟΝΝΗΣΟΥ ΒΟΡΕΙΩΝ ΣΠΟΡΑΔΩΝ & Monachus - monachus


Λίγα λόγια για το…
Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο Αλοννήσου Βορείων Σποράδων

Το Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο Αλοννήσου Βορείων Σποράδων είναι το πρώτο Θαλάσσιο Πάρκο της Ελλάδας και η μεγαλύτερη προστατευόμενη θαλάσσια περιοχή στην Ευρώπη (περίπου 2,220 km2). Οι προσπάθειες για την προστασία της περιοχής ξεκινούν από τις αρχές του 1970. Το 1986 υπεγράφη η πρώτη απόφαση από το νομάρχη Μαγνησίας για την προστασία της μεσογειακής φώκιας (Monachus monachus) και των βιοτόπων της. Αργότερα, με έκδοση Προεδρικού Διατάγματος, η περιοχή ανακηρύχθηκε «Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο». Εκτός από τη θαλάσσια περιοχή, το Πάρκο περιλαμβάνει την Αλόννησο και ακόμα 6 μικρότερα νησιά: την Περιστέρα, την Κυρά Παναγιά, την Ψαθούρα, το Πιπέρι, τα Σκάτζουρα, τα Γιούρα, καθώς και άλλες 22 μικρότερες βραχονησίδες.



Τα νησιά
Υπάρχουν περιοχές όπου η πρόσβαση στο κοινό είναι ελεύθερη και οι επισκέπτες μπορούν να ασχοληθούν με θαλάσσιες και εναλλακτικές δραστηριότητες. Για λεπτομερέστερη ενημέρωση και για τις ιδιαίτερες ρυθμίσεις που ισχύουν στο Ε.Θ.Π.Α.Β.Σ. ο επισκέπτης καλό είναι να έρχεται σε επαφή με το Φορέα Διαχείρισης του Θαλασσίου Πάρκου στο Πατητήρι, που είναι και η αρμόδια αρχή για την έκδοση αδειών εισόδου και δραστηριοτήτων εντός του Πάρκου. Στο γραφείο του Φορέα Διαχείρισης λειτουργεί και Κέντρο Ενημέρωσης του κοινού.

Κυρά Παναγιά
Το πρώτο νησί που συναντάμε στο βόρειο τμήμα του Πάρκου είναι η Κυρά Παναγιά. Είναι ορεινό με ομαλό ανάγλυφο και έχει δύο κόλπους, τον Άγιο Πέτρο και τον Πλανήτη που αποτελούν ασφαλή φυσικά θαλάσσια καταφύγια για μικρά σκάφη και καΐκια. Στο νησί είναι χτισμένο το μεταβυζαντινό μοναστήρι της Γέννησης της Θεοτόκου (Κυρά Παναγιά) που αποκαταστάθηκε πρόσφατα. Το νησί έχει χαμηλή βλάστηση με σκίνα και πουρνάρια.

Γιούρα
Το νησί Γιούρα βρίσκεται βορειοανατολικά του Πάρκου. Είναι βραχώδες, με ενδημική χλωρίδα και πανίδα και κατοικία του προστατευόμενου αγριόγιδου. Στα Γιούρα βρίσκεται και η φημισμένη «σπηλιά του Κύκλωπα». Η σπηλιά είναι σπάνιας φυσικής ομορφιάς με σταλαγμίτες και σταλακτίτες και αποτελεί φυσικό καταφύγιο της μεσογειακής φώκιας. Λόγω της σπανιότητας της χλωρίδας και της πανίδας του νησιού και της φυσικής ομορφιάς του έχει ανακηρυχθεί ως Περιοχή Προστασίας της Φύσης.

Ψαθούρα
Στο βορειότερο τμήμα του Πάρκου βρίσκεται η Ψαθούρα, ένα μικρό, επίπεδο, ηφαιστιογενές νησί. Έχει σπάνια ενδημική χλωρίδα όπως το κρινάκι, και πολλά είδη θάμνων όπως το ρείκι. Στην βόρεια πλευρά του νησιού θα συναντήσουμε το μεγάλο φάρο, χτισμένο τον προηγούμενο αιώνα από Γάλους μηχανικούς. Στην νότια πλευρά του νησιού βρίσκεται το Μανδράκι, μια παραλία σπάνιας φυσικής ομορφιάς με άσπρη αμμουδιά και μαύρους βράχους.

Πιπέρι
Το Πιπέρι είναι το κέντρο του Θαλάσσιου πάρκου και η προσέγγιση σε αυτό είναι απαγορευμένη. Είναι νησί βραχώδες με απόκρημνες ακτές και γκρεμούς. Αποτελεί το «σπίτι» της Μεσογειακής Φώκιας και είναι το κέντρο ενός σπάνιου βιότοπου, του σημαντικότερου στο Πάρκο, όπου ζουν και αναπαράγονται πολλά είδη και αρπακτικά. Η σπάνια χλωρίδα αποτελείται από πεύκα, πουρνάρια, φρύγανα, σχίνα και χασμόφυτα. Το νησί φιλοξένει 33 είδη ορνιθοπανίδας και ενός σπάνιου είδους γερακιού, του μαυροπετρίτη. Αυτοί είναι οι λόγοι που κάνουν το νησί τόσο μοναδικό και σημαντικό και για αυτό υπόκειται σε τόσο αυστηρούς περιορισμούς και προστασία.

Σκάτζουρα
Τα Σκάντζουρα είναι νησί επίπεδο με χαμηλούς λόφους και ακτές από άσπρο μάρμαρο. Η χλωρίδα αποτελείται από ένα δάσος με κέδρους και χαμηλή βλάστηση με φρύγανα. Το νησί μαζί με τις κοντινές βραχονησίδες Στρογγυλό και Πολεμικά αποτελούν μέρος του τόπου, όπου ζουν και αναπαράγονται σπάνια είδη πτηνών, όπως ο αιγαιόγλαρος και ο μαυροπετρίτης. Στο κέντρο του νησιού υπάρχει και ένα μοναστήρι, κλειστό σήμερα, απομεινάρι των παρελθόντων μοναστικών χρόνων.



Η μεσογειακή φώκια Monachus - monachus
Η μεσογειακή φώκια Monachus monachus πήρε το όνομά της λόγω του σχήματος του πάνω μέρους του κεφαλιού της που μοιάζει σαν να φοράει σκούφο ρωμαιοκαθολικού καλόγερου. Κατά τη δεύτερη και λιγότερο πιθανή εκδοχή, η φώκια οφείλει την ονομασία της στο μοναχικό τρόπο ζωής της, μια και ζει σε ομάδες τεσσάρων ή πέντε ατόμων και όχι σε κοπάδια, όπως παλιότερα, που χαρακτηριζόταν ως ιδιαίτερα κοινωνική. Σήμερα όμως, εξαιτίας της έντονης ανθρώπινης επέμβασης έχει απομονωθεί.
Η φιγούρα της έχει βρεθεί πάνω σε Αρχαία Ελληνικά νομίσματα και αναφέρεται ακόμα και στον Όμηρο. Σήμερα η μεσογειακή φώκια θεωρείται ένα από τα πιο απειλούμενα είδη στην Ευρώπη. Οι πληθυσμοί της φώκιας είχαν εξαπλωθεί σε όλες τις ακτές της λεκάνης της Μεσογείου. Όμως με την πάροδο του χρόνου, εξαιτίας διαφόρων παραγόντων που επέδρασαν αρνητικά στα ζώα και τα καταφύγιά τους, αλλά κυρίως λόγω του ανθρώπου και της θαλάσσιας μόλυνσης, το είδος έχει εξαφανιστεί σε περισσότερες από 10 χώρες τα τελευταία χρόνια.
Η μεσογειακή φώκια είναι από τα μεγαλύτερα είδη φωκιών στον κόσμο και το μήκος της φτάνει στα 2 με 3 μέτρα ενώ το βάρος της κατά μέσο όρο είναι 250 kg. Τα θηλυκά ωριμάζουν στα 3 με 4 χρόνια της ηλικίας τους, ενώ τα αρσενικά λίγο αργότερα. Η διάρκεια ζωής της φώκιας υπολογίζεται στα 35 με 40 χρόνια. Το δέρμα της καλύπτεται από κοντό, στιλπνό τρίχωμα με πιο συνηθισμένα χρώματα το γκρίζο ή καφέ στη ράχη με πιο ανοιχτόχρωμη κοιλιά. Τα νεογέννητα έχουν μήκος ένα μέτρο και ζυγίζουν 15-20 κιλά. Το δέρμα τους καλύπτεται από μακρύ μαύρο τρίχωμα με ένα άσπρο μπάλωμα στην κοιλιά.
Η διατροφή της μεσογειακής φώκιας ποικίλει, τρέφεται κυρίως με ενδημικά αλλά και μεταναστευτικά είδη ψαριών καθώς και με κεφαλόποδα και μαλάκια. Μια ενήλικη φώκια καταναλώνει ημερησίως το 10 % του σωματικού της βάρους και είναι επιδέξιος και επίμονος κυνηγός. Η μεσογειακή φώκια δεν έχει φυσικούς εχθρούς, απειλείται κυρίως από την ανθρώπινη δραστηριότητα. Η υπεραλίευση, η παράνομη αλιεία, η απώλεια κατάλληλων βιοτόπων και τόπων αναπαραγωγής, είναι οι κύριες αιτίες της επικίνδυνης μείωσης των πληθυσμών της.
Η Μεσογειακή φώκια ως ανώτερος θηρευτής είναι ένας σημαντικός κρίκος στην τροφική αλυσίδα και μπορεί για το λόγο αυτό να θεωρηθεί ως δείκτης υγείας του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Η προστασία της Μεσογειακής φώκιας σημαίνει επί της ουσίας προστασία ολόκληρου του θαλάσσιου οικοσυστήματος, ενώ η εξαφάνισή της αποτελεί ταυτόχρονα προοίμιο για την υποβάθμιση του. Πρόσφατες μελέτες μάλιστα δείχνουν ότι η ύπαρξη των ανώτερων θηρευτών στα θαλάσσια οικοσυστήματα είναι πολύ σημαντική για την σταθερότητά τους από οικολογική άποψη.

Pleiades Hotel © 2011 | site hosted and developed by hellaswebdesign.gr
EOT Μ.Η.Τ.Ε 0756K112K0231700